آشنایی با حسین هنگ‌آفرین

حسین هنگ‌آفرین (زادهٔ ۱۲۵۴ – درگذشتهٔ ۱۳۳۱) نوازندهٔ تار، سه‌تار و ویولن و رئیس دستهٔ موزیک قزاقخانه اهل ایران بود. او از شاگردان موسیو لومر فرانسوی بوده‌است.

حسین هنگ‌آفرین در سال ۱۲۵۴ شمسی متولد شد. او در شعبه موزیک دارالفنون به تحصیل موسیقی پرداخت و از شاگردان ممتاز «آلفرد ژان باتیست لومر» شد. پس از پایان تحصیل، با درجه صاحب منصبی، به ریاست یکی از دسته‌های موزیک قزاقخانه منصوب شد. وی افزون بر تحصیل موسیقی نظامی، موسیقی ایرانی را نزد «میرزا عبدالله» آموخت. او از درویشان صفائی بود و در برنامه‌ها و کنسرت‌های اعیاد و مناسبت‌های مذهبی در انجمن اخوت شرکت می‌کرد.

وی در حدود سال ۱۹۱۰ میلادی به همراهِ چند نوازنده، خواننده و برادرش «اکبرخان فلوتی» برای ضبط موسیقی بر روی صفحات گرامافون راهی روسیه و انگلستان شد.

از ویلن نوازی حسین هنگ‌آفرین صفحات متعددی از جمله با آواز «حسین طاهرزاده» و «رضاقلی‌میرزا ظلی» ضبط گردید.

از شاگردان او می‌توان «ابوالحسن صبا» و «نصرالله زرین‌پنجه» را نام برد.

هنگ‌آفرین از متقدمان نوازندگی ویولن در ایران بود که آثاری از وی باقی مانده‌است. او سال‌های متمادی عمر را در راه خدمت به موسیقی ایرانی مصروف داشت.

وی در سال ۱۳۳۱ در سن ۷۶ سالگی درگذشت.

—–

حسین هنگ آفرین(1255-1331)

پسر عبدالله خان یکی از شاگردان لومر بود. ریاست یکی از دسته های موزیک قزاقخانه را به عهده داشت. نه تنها در موسیقی نظام تحصیل کرده بود بلکه آشنایی کامل به ردیف موسیقی ایرانی داشت، سه تار و تار می نواخت و در مدرسه موزیک استادی می کرد. هنگ آفرین در آغاز به مکتب میرزا عبدالله راه یافت سپس از لومر در «مدرسه موزیک» خط نت و قواعد موسیقی بین المللی را آموخت و به درجه صاحب منصبی رئیس یکی از دسته های موزیک قزاقخانه انتخاب گردید. از عهده نواختن پیانو و سازهای بادی و ویولن( از معتقدمین نوازندگان ویولن بود) برمی آمده است، چنانکه دستگاه ماهور را که از میرزا عبدالله آموخته بود با ویولن می نواخت (سالار معزز آن را نوشته که بعدها در برلن چاپ گردید.)
در خانه هنگ آفرین سال 1910 میلادی برای ضبط صفحه گرامافون از راه روسیه روانه لندن گردید که در این سفر برادرش اکبر فلوتی (نوازنده فلوت)، حسین خان (نوازنده ویولن)، طاهرزاده و رضا قلی خان (خواننده) همراه او بودند.
هنگ آفرین نوازنده و گاهی سرپرست ارکسترهایی بود که به تشویق ظهیرالدوله در انجمن اخوات تشکیل گردیده بود. او نیز از درویشان صفایی بوده است.

آثار چاپ شده او عبارت اند از: